ص 236 ) . فوت وى را مؤلف معجم المؤلفين در 930 و صاحب كشف الظنون در ص 189 به سال 933 و در ص 864 به سال 934 نوشته است .
شيخ سنان الدين يوسف معروف به سنبل سنان از اكابر عرفا و مشايخ طريقت قرن دهم هجرت كه واضع طريقت سنبليه از طرائق صوفيه بوده و فنون طريقت را از چلبى خليفه ياد گرفته و مدتى در مصر مشغول ارشاد بوده و در آخر عمر به اسلامبول رفته و به وعظ و ارشاد آغازيده تا در سال 936 ه . ق درگذشته است . در تفسير نيز دستى توانا داشته است ( ريحانة الادب ، ذيل سنبل سنان ) .
همايون شاه فرزند ظهير الدين بابر و پشت ششم تيمور گوركانى است . تسلط او بر دهلى و هندوستان از سال 932 آغاز شده است . وى در 938 كالنجر و در 945 قندهار را تصرف كرد .
خواند مير كتاب همايون نامه يا تاريخ همايونى را در 937 در ذكر عادات و ابداعات حكومت او نوشته است ( به تصحيح مير هاشم محدث ، 1372 ) .
محمد بن عمر بن حمزة الانطاكى الحلبى ، محيى الدين ( 938 ه . ) واعظ ، صوفى ، فقيه و از دانشمندان حكومت عثمانى كه جدّش از ماوراء النهر به انطاكيه رفته بود . وى در مصر به سلطان قايتباى پيوست و كتاب « النهاية فى الفقه » را براى او نوشت . پس از مرگ قايتباى در 903 ه . به سلطان بايزيد خان پيوست و در بروسه ماندگار شد و همانجا درگذشت ( الاعلام ، ج 7 ، ص 208 ، معجم المؤلفين ، ج 11 ، ص 81 ) .
صاحب كراى اول بن منگلى از خانات كريمه ( قرم ) است كه از 939 تا 957 حكومت كرد ( معجم الانساب ، ص 367 ) .
شيخ ابراهيم گلشنى بردعى از كبار مشايخ صوفيه و پيران طريقت است كه اصلا آذربايجانى و از طرف پدر به اوغوزآتا واضع لغت ترك مىرسد . از دده عمر روشنى تبريزى خليفهء سيد يحيى خلوتى اخذ فيض و كمالات باطنيه نموده و سلسلهء گلشنيان از سلاسل عرفانى در مصر و تركيه به دو انتساب دارند . در سال 940 هجرت در نود سالگى در مصر وفات يافته است ( ريحانة الادب ، ذيل گلشنى ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 471
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٧١