روشنى ) .
احمد بن اسماعيل بن عثمان . . . الشهرزورى الهمدانى التبريزى الكورانى ثم القاهرى الشافعى ثم الحنفى ( شرف الدين ، شهاب الدين ) ( 813 تا 893 ه . ق ) از دانشمندان رومى بود كه ابتدا قاضى عسكر شد و سپس بر كرسى افتاء نشست و در قسطنطنيه درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 1 ، ص 166 ) .
محمد بن محمد بن عبد الله . . . الزبيدى البلقاوى الاصل الترملى الدمشقى الشافعى معروف به خيضرى ( قطب الدين ) محدث ، حافظ ، اصولى ، فقيه ، مورخ و نسب شناس كه به سال 821 در بيت لهيا ( و به نقل بدر الطالع : بيت المقدس و به گفته الدارس : دمشق ) از توابع دمشق زاده شد و نزد ابن حجر و ديگران شاگردى كرد . قاضى شافعيان در دمشق بود و به سال 894 در قاهره درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 11 ، ص 237 ) .
شيخ عبد الله الهى معروف به شيخ الهى از كبار عرفا و مشايخ نقشبنديهء عهد سلطان محمد فاتح است كه در اصل از اهل سماوه از ولايت خداوندگار بوده . نخست به تحصيل علوم شرعيه پرداخته و زمانى به ايران سفر كرده و در حوزهء درس مولانا على طوسى بوده و عاقبت ترك دنيا نموده كتابهاى خود را به فقيرى بذل كرده به سمرقند و بخارا رفته سپس عزيمت روم داده و در هرات صحبت ملا جامى را درك و در پايان امر باز به وطن خود برگشته و به ارشاد عباد آغازيده تا در 896 در سماوه درگذشته است ( ريحانة الادب ، ذيل الهى ) .
عبيد الله احرار شاشى سمرقندى از اكابر اهل عرفان و مشايخ خراسان بود كه امير عليشير نوائى دربارهء او اعتقادى كامل و حسن ظنى بليغ داشته و عبد الرحمان جامى نيز در تحت ارشاد او تحصيل معرفت و تكميل اصول طريقت نموده و در 895 يا 896 در هشتاد و نه سالگى وفات و در سمرقند مدفون و جملهء « نماند مرشد راه - 895 » ماده تاريخ وفات اوست ( ريحانة الادب ، ذيل احرار و معجم المؤلفين ، ج 6 ، ص 245 ) . در حاشيهء نسخهء نش نيز اين ماده تاريخ براى فوت عبيد الله احرار آمده است :
خواجهء خواجگان عبيد الله * مرشد سالكان راه يقين