نامهء دهخدا ، ذيل نعمة الله ولى ) . همانطور كه ملاحظه مىشود لغت نامه سال فوت وى را 843 نوشته در حالى كه در همين كتاب ما ( تقويم التواريخ ) 827 آورده است .
بدر الدين محمد بن ابى بكر بن عمر قرشى مخزومى دمامينى مالكى . در سال 763 ه . ق در اسكندريهء مصر به دنيا آمد و در ادبيات به تحصيل پرداخت و در نحو و نظم و خط و فقه و قرآن به مقامى شامخ رسيد و در مدارس مصر به تدريس پرداخت تا به استادى نحو در الازهر رسيد .
در سال 828 و به روايتى 838 و به روايتى 827 در شهر « كلبرجا » به مرض سكته درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل دمامينى ، معجم المؤلفين ، ج 9 ، ص 115 ) .
محمد بن عبد الدائم بن فارس بن محمد . . . النعيمى ، العسقلانى الاصل ، البرماوى ، الشافعى ، ( شمس الدين ابو عبد الله ) محدث ، فقيه ، اصولى ، فرضى ، نحوى و شاعر متولد 763 كه مجاور مكه بود و به قاهره رفت و سپس در بيت المقدس به سال 831 درگذشت . « اللامع الصبيح على الجامع الصحيح » نوشتهء اوست ( معجم المؤلفين ، ج 10 ، ص 132 ) .
محمد بن شهاب الدين احمد بن على حسينى فاسى مكى ملقب به تقى الدين محدث حافظ قاضى مالكى مورخ جليل كه مشايخ اجازه و سماع او در حدود پانصد تن بودهاند . در سال 832 هجرت در پنجاه و چهار سالگى درگذشت ( ريحانة الادب ، ذيل فارسى ) .
محمد بن محمد بن على بن يوسف شافعى جزرى دمشقى ملقب به شمس الدين عالم فاضل محدث مورخ متكلم قارى از مشاهير سدهء نهم عامه كه به بلاد بسيارى مسافرتها كرده تا آن كه متصدى قضاوت شيراز بوده و در سال 833 يا 834 در همان بلده درگذشته و در مدرسهاى كه خودش بنا نهاده بود به خاكش سپردند ( ريحانة الادب ، مادهء جزرى ) .
شمس الدين محمد بخارى معروف به امير سلطان از اكابر مشايخ خلوتيه است كه مورد عنايات شاهانهء سلطان بايزيد خان عثمانى بوده و در سال هشتصد و سى و سه از هجرت در بروسه درگذشت ( ريحانة الادب ، ذيل بخارى ) . در قاموس الاعلام گفته كه تربت او زيارتگاه مردم و بسيار مفرح و دلنشين است ( قاموس الاعلام ، ص 1041 ) .
محمد بن حمزة بن محمد رومى حنفى ملقب به شمس الدين و معروف به فنارى از اكابر
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 450
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٥٠