هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ )
: ( و زمانيكه براى آنها آيهاى نياورى ، مىگويند : چرا آيهاى را جمعآورى و فراهم نكرده ، بگو من فقط آنچه را به من وحى مىشود پيروى مىكنم ، اين بصيرتهايى از جانب پروردگارتان و هدايت و رحمتى براى گروهى است كه ايمان مىآورند ) ، ( اجتباء ) يعنى جمع آورى كردن و منظور آنها از اين كلام تمسّخر و تهكّم نسبت به پيامبر است ، آيه شريفه مىفرمايد : تو وقتى مدتى آيهاى از قرآن را برايشان نياورى مىگويند ، چرا از اين طرف و آن طرف از اين حرفهايى كه اسمش را آيه گذاردهاى جمعآورى نكردهاى ؟ و آنگاه به پيامبر امر مىكند كه به ايشان بگويد ، من از خودم چيزى ندارم و تنها دنبالهرو سخنانى هستم كه پروردگارم به من وحى مىفرستد و نه درباره آيات و نه درباره وقت نزول آنها اختيارى ندارم و اين آيات قرآن بصيرتهايى از جانب پروردگار شماست كه مىخواهد شما را به وسيلهء آنها بينا و روشن كند تا عقلاء طريق هدايت را بيابند و همچنين اين آيات قرآن هدايتى بسوى صراط مستقيم و رحمت و فيضى الهى براى اهل ايمان است كه بوسيلهء آن و پيروى از هدايت آن ، حق را از باطل تشخيص مىدهند و قرآن مفاسد و امراض جوامع را اصلاح كرده و كينههاى يهوديگرى و جنگهاى صليبى و مفاسد اجتماعى را زايل مىكند و انسانها را از پرستش و عبوديّت هزاران معبود غير خدا حفظ مىنمايد .
( 204 )
( وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ )
: ( و هنگامى كه قرآن خوانده مىشود ، به آن گوش فرا دهيد و سكوت كنيد تا شايد مورد رحمت قرار گيريد ) « 1 » ، ( انصات ) يعنى سكوت توأم با استماع و يا استماع با سكوت ، به هر صورت فرمان مىدهد كه زمانيكه آيات قرآن تلاوت مىشود ، مردم سكوت نموده و براى تدّبر دربارهء هدايت آن و پيروى از راه و روش آن ، به آنها گوش فرا دهند تا شايد به اين
هامش
( 1 ) -چو قرآن بخوانند ديگر خموش * به آيات قرآن فرادار گوش