اشتمال دارد به چند فصل كه ابتداى كلام بدان ضرورى است .
مقدمه در ذكر اصطلاحات گيل و ديلم كه الفاظ ايشان بر آن جارى است .
باب اول : در ذكر تاريخ حكام و سلاطين گيلان و ديلمستان كه قبل از خروج سادات والى و حاكم گيل و ديلم بودهاند و ذكر حدود و رسوم گيلان و ديلمستان .
باب دوم : در ذكر خروج سيد هدايت پناه سيد امير كياى ملاطى نورّ قبره با فرزندان دولتمند خود تا درجهء شهادت يافتن حضرت امامت قباب سيد على كيا با برادران در رشت و ذكر سوانح حالاتى كه در آن ايام واقع شد .
باب سوم : در ذكر خروج سيد اشجع افضل ، سيد هادى كيا از تنكابن و اخراج اميران ناصرود و امراى بيهپس كه در روپيش گيلان بعد از واقعهء رشت مستولى شده بودند و چگونگى احوال كه در آن شهور و سنين واقع شد .
باب چهارم : در ذكر حكومت و سلطنت سيد افضل اعلم اشجع اعظم ، سيد رضى كيا و امير سيد محمد نورّ قبرهما ابناء سيد على كيا و سيد مهدى كيا برد مضجعهما در لاهجان و رانكو و اخراج نمودن عم خود سيد هادى كيا را از مملكتين مذكورتين و وقوع حالاتى كه در آن ازمنه واقع گشت .
باب پنجم : در ذكر حكومت و سلطنت حضرت با رفعت فلك مرتبت ، كارگيا ناصر كيا و اخوه كارگيا امير سيد احمد ، برد مضجعهما و صورتى چند كه در ايام دولت ايشان از تقدير ربانى جلت قدرته سمت
تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — صفحة 10
مساهمون: سيد ظهير الدين مرعشى
ص١٠