« نامى اصفهانى - نام ناميش ميرزا محمد صادق از سادات موسوى متوقف در فارس و اصفهان و از انجاب آن سلسلهء عليه ، گويند اجدادش قريب يكصد و هشتاد سال زياده است كه از شيراز باصفهان آمدهاند و بطبابت خاصهء سلاطين سلسلهء صفويه مىپرداختهاند ، وى برادرزادهء ميرزا رحيم حكيمباشى بوده و بفنون نظم و نثر رغبت نموده ، تاريخى بر وقايع دولت كريم خان وكيل و ديگران نگاشته ، منشيانه عبارتپردازى كرده و در تمجيد آن طايفه اصرارى بليغ نموده كه بيش از اندازهء ضرورتست و سخنانى نگاشته كه بر بعضى مايهء كدورت ، على - اى حال در فن نظم بمثنوىسرائى راغب بوده ، قصد تتبع خمسه داشته ، سه مثنوى كه خسرو و شيرين و ليلى و مجنون و وامق و عذراست منظوم كرده ، وامق و عذرا ديده نگرديده ، از خسرو و شيرينش اين ابيات تحرير يافت . . . . » و از آن پس بيست بيت از اشعار خسرو و شيرين او را همچنانكه در آتشكده هست نقل كرده است و پيداست اينكه نقل خانوادهء او را از فارس باصفهان قريب يكصد و هشتاد سال پيش از تأليف خود مىنويسد خطاست ، زيرا كه مجمع الفصحاء را در 1288 تأليف كرده است و بنابر آنچه گذشت انتقال اين خانواده باصفهان در حدود 1030 و نزديك 258 سال پيش از آن روى داده است .
تاريخ رحلت نامى چنان كه در ذيل شاگرد وى ميرزا عبد الكريم ( ص 276 از چاپ حاضر ) صريحا آمده در سال 1204 بوده است .
ميرزا محمد صادق نامى در ميان شاعران قرن دوازدهم بفراوانى
تاريخ گيتى گشا ( در تاريخ سلسله زنديه ) ( فارسى ) — صفحة ديباچه 10
مساهمون: محمد صادق موسوى اصفهانى
صديباچه ١٠