( 100 ) زياد بن ابيه 55 زياد بن ابيه در سال اوّل هجرى / 622 ميلادى متولّد شد . در سال 45 هجرى / 566 ميلادى از طرف معاويه به حكومت بصره ، خراسان و سيستان منصوب شد سپس هند و بحرين را هم ضميمه حكومت او كرد . معاويه در 50 هجرى / 571 ميلادى حكومت كوفه را نيز به زياد داد .
ظاهرا ابن زياد اوّلين شخصى است كه حكومت كوفه و بصره را توامان در يد خود داشته است .
ابن زياد سرانجام در ماه رمضان 53 هجرى / سپتامبر 673 ميلادى در كوفه درگذشت . مردى بود سرخگون و چشم راستش شكستگى داشت . پس از مرگ زياد بن ابيه معاويه ، عبد اللّه بن زياد بن ابيه را والى خراسان كرد .
( 101 ) طلحة ابن عبد الله بن خلف بن السعد الخزاعى 55 معروف به طلحة الطلحات از بزرگان بنام عرب در دوران اسلامى است . پدرش در ديوان بصره شغل كاتبى عمرو بن عثمان را داشت . در شجاعت و دليرى و سخاوت نظير نداشت . صاحب عقد الفريد ( 1 / 224 ) از طلحه به عنوان يكى از پنج بخشندهء بزرگ بصره ياد مىكند . وى چندى حكومت سيستان را برعهده داشت ولى پس از مدّتى مورد بىمهرى سلم بن زياد حاكم خراسان قرار گرفت و ، به ناچار ، نزد يزيد بن معاويه رفت و تا هنگام مرگ يزيد دوباره به سيستان رفت . او در سال 64 ق درگذشت .
( 102 ) پيشاور 55 شهرى است ميان كابل و لاهور . آن را پيشاور ، پيشور ، پرشار ، پرشور نيز گفتهاند .
( 103 ) ابرهه 56 ابن صباح ، مكنى به ابى مكيسوم از مشهورترين فرمانروايان مسيحى يمن و حبشى الاصل . وى سردار سپاه دولت اكسوم در جنگ با ذونواس بود و پس از سميفع به استقلال حكومت يمن را در اختيار گرفت . در جنگ ايران و روم ( 540 م ) دولت روم او را بر ضد ايران تحريك كرد . ابرهه با سپاه خود به سوى ايران آمد امّا به دليل شيوع طاعون بازگشت . بر پايه گزارش منابع عربى ، ابرهه كليسايى باشكوه و بىمانند به نام قلّيس در صنعا ساخت و خواست آن را عبادتگاه اعراب كند امّا اين عمل خشم اعراب را برانگيخت و قلّيس را آلوده كردند . ابرهه خشمگين شد و براى ويران
تاريخ فرشته از آغاز تا بابر ( فارسى ) — صفحة 648
مساهمون: محمد رضا نصيرى
ص٦٤٨