امروزى دنيا از سه گروهاند : اوّل - گروه يك هجائى ( يك سيلابى ) « 1 » . اين زبانها را زبانهاى ريشهاى نيز نامند زيرا لغات اين زبانها عبارت است فقط از يك ريشه و بر ابتداء يا آخر آن هجاهائى نيفزوده . زبان چينى و آنامى و سيامى را از اين گروه ميدانند . معلوم است كه در زبانهاى ريشهاى عدّهء لغات محدود است و ، چنان كه گويند ، چينىها براى بيان فكر خود مجبورند لغات را پس و پيش كنند يا مقصود خود را با تغيير لحن بفهمانند . دوّم - گروه زبانهاى ملتصق « 2 » . اين زبانها يك هجائى نيستند زيرا در لغات اين زبانها در موارد اشتقاق بر ريشه هجاهائى افزوده ولى ريشه از افزايش هجاهاى ديگر ابدا تغيير نكرده و سالم مانده و نيز هرچه افزوده به آخر ريشه چسبيده « 3 » . مللى كه زبانشان را ملتصق ميدانند اينها هستند : 1 - ملل اورال و آلتائى كه شاخهاى از نژاد زردپوست ميباشند ، مانند مغولها ، تاتارها ، تركها ، تونغوزها ، فينها ، سامويدها و غيره . 2 - ژاپونيها و اهالى كره « 4 » . 3 - در اويدهاى هندى و با سكها « 5 » . 4 - بوميهاى امريكا .
5 - در افريقا : اهالى نوبى ( در جنوب مصر ) ، هوت تن تتها « 6 » ، كافرها « 7 » سياهپوستها . 6 - در استرالى : اهالى آن قارّه . از زبانهاى ملل قديمه كه ذكرى از آنها در تاريخ ايران خواهد شد زبان عيلامى ملتصق بود . در باب زبان سومرى و هيتى ترديد هست و بعضى زبان سومرى را زبان ملتصق خالص نميدانند .
سوّم - گروه زبانهاى پيوندى « 8 » . در لغات اين زبانها بر ريشه يا مادّه هجاهائى افزوده ، ولى نه فقط به آخر ريشه بلكه به ابتداى آن هم و ديگر اينكه ريشه بر اثر افزايش تغيير كرده ، گوئى كه ريشه با آنچه افزوده جوش خورده ، امّا در لغات زبان ملتصق چون ريشه تغيير نكرده هجاهائى كه علاوه شده مثل آنست كه فقط بريشه
هامش
( 1 ) -Ianguos Monosyllabiques .( 2 ) -Iangues Agglntinantes .( 3 ) - پائينتر اين مطلب روشنتر خواهد بود .
( 4 ) -Coree .( 5 ) -Basques .( 6 ) -Hottentots .( 7 ) -Caffres .( 8 ) -Fleetives .