و شتاب زدگى در گرفتن و فراگيرى آن بپرهيزد .
ودد
: وُدّ با ضمه حرف اول محبت به چيزيست ، و آرزو داشتن نسبت به آن و يا هر دو معنى در اين واژه به كار ميرود زيرا تمنى كه آرزو داشتن و دريافت چيزى نمودن است يا متضمن و در بر گيرنده معنى دوستى است ( زيرا دوستى از سه مرحله نياز ، شناخت و سپس عشق و محبت ) ميگذرد . و معنى خواستن و تمايل شديد رسيدن و بدست آوردن چيزيست كه دوستش دارند . در آيه :
وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً
وَ رَحْمَةً - الروم / 21 و
سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا
- مريم / 96 اشاره به چيزيست كه ميانشان الفت و دوستى ياد شده را ايجاد مىكند و آن خداى رحمان است « 1 » و در آيه زير به آن اشاره دارد كه :
لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ
- الانفال / 63 تا پايان آيه و مودتى كه اقتضاى محبت و دوستى خالص و مجرد دارد در آيه :
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ
فِي الْقُرْبى - الشورى / 23
هامش
( 1 ) زيرا خداى تعالى است كه انسان را بر سرشت و طبيعت - انس و الفت - آفريده است تا گردونه زندگى انسان با محبت و دوستى پيوسته شادى آفرين باشد و ريشه - انس - در انسان چنين حقيقتى را روشن مىكند كه هر فردى ميخواهد او را دوست بدارند و او هم دوستى كند و همين اصل اساس فعاليتها ، قبول زحمتها و در نتيجه ادامه حيات با سعادت او در پهنه زمين است . بديهى است كه از روح خدائى نشأت گرفته از صفت - ودود و غفور و ساير صفات او بهرهمند است .