فتحعليشاه روى كرباس و روى مينياتور كشيده شده است ، پارچههاى قلمكار براى پرده ، سفره ، رويه لحاف ، لباس و زينت خانه بهكار مىرود و تصاوير آن بيشتر صحنههاى شكار ، درختان كوچك و انواع گلهاست ؛ اكنون كارهاى قلمى تقريبا متروك شده و بيشتر نقشها را به كمك قالبهاى چوبى روى پارچهها منعكس مىكنند .
زنان ايلات و قبايل ايران به رنگهاى تند و زنده علاقه نشان مىدهند ، و به نظر ادارهء موزههاى هنرهاى زيباى كشور ، لباسهاى قاسمآبادى كه در سواحل درياى مازندران از رامسر تا لاهيجان معمول است ، از لباسهاى محلى ساير نقاط زيباتر و دلنشينتر است و سكنهء اين ناحيه بيش از ساير نقاط در حفظ آداب و رسوم خود مقاومت كردهاند . « بطوركلى از حدود رامسر تا لاهيجان ، زنهاى گيلكى دامنهاى بلند مىپوشند - تا روى كفشها مىافتد و لبه آن در قسمت پايين به نوارهاى متعدد با رنگهاى مختلف تزيين شده است ؛ رنگ اين دامنها معمولا سياه است و پارچه آن همان قدكهائيست كه خودشان مىبافند ؛ گاهى نيز دامنهاى زردرنگ يا قرمز و بسيارى اوقات دامنهاى سفيد مىپوشند - در اين ايام قاسمآباديها و همسايگانشان پارچههاى رنگين مزين به گلهاى كوچك را به قدك ساده ترجيح مىدهند . » ( براى كسب اطلاعات بيشتر رجوع كنيد ، به مجله فرهنگ و هنر ) .
تاريخ اجتماعى ايران ( فارسي ) — صفحة 140
مساهمون: مرتضى راوندى
ص١٤٠