تحدى قرآن و ناتوانى انسان
قرآن از همان آغاز ، معارضين خود را براى ايمان آوردن و تسليم حق شدن دعوت كرده است ميگويد :
وَ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ
. . . - تا -
فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ لَنْ تَفْعَلُوا
( 23 بقره ) .
و تا كنون كه چهارده قرن ميگذرد و دهها هزار دانشمند و شاعر و فصيح و بليغ اين آيه را خوانده و شنيدهاند از عظمتش سر تعظيم فرود آورده و خود را تسليم و شيفته قرآن ساختهاند ، چرا چنين است زيرا :
« قرآن نورى است كه خاموش نميشود ، و چراغى است كه افروختگىاش فرو نمىنشيند دريائى است كم ژرفناش ناپيداست ، و راهى است كه حركت در آن گمراهى ندارد ، مشعلى و شعاعى است كه روشنىاش زايل نميشود ، جدا كننده حق از باطل است و دليلش ناچيز نيست ، بنائى است كه پايههايش فرو نميريزد ، شفائى است كه خوف بيمارى در آن نيست ، قرآن عزت و ارزشى است كه شكستى به پيروان آن نميرسد ، حقى است كه يارانش مغلوب نميشوند ، قرآن مركز ايمان است ، چشمههاى علم و درياهاى دانش است ، قرآن بوستانهاى عدالت و منشاء آن است و سنگهاى بناى اسلام و بنيان آن ، قلههاى حق و سرزمينهاى هموار آن است دريائى است كه نوشندگانش مايهاش را كم نمىكنند و چشمهسارهائى است كه خورندگان آبش از آن نمىكاهند ، و آبشخورهائى است كه واردين در آنها به همه اسرار و ژرفناش پى نخواهند برد ، منازلى است كه مسافرينش راهش را گم نمىكنند و نشانههائى است كه روندگان از آنها نابينا نيستند ، فرازهائى است كه رو آورندگان به آن از آن فراتر نروند ، خداوند قرآن را سيراب كننده دانايان و بهار دلهاى فقيهان و محققان و مقصد راههاى صالحان قرار داده .
داروئى است كه بعد از آن دردى نمىماند ، و نورى كه تاريكى با آن