برون آمد به يك نظارهء بلبل از هزاران غم * چو ديد اندر چمن پوشيده گلبن شادمان خلعت
همانا خسرو گل تكيه بر اورنگ گلشن زد * كه پوشيدند شمشاد و صنوبر كامران خلعت
نسيم آورد بهر سبزه از لاله دگر افسر « 1 » * صبا آورد از گل بهر گلبن ارمغان خلعت
چمن را بسته آذين « 2 » آنچنان از گل كه مىزيبد * اگر چون باغ پوشد پاى تا سر باغبان خلعت
دهى امروز اگر از بادهء نوشين « 3 » مرا جامى * دهد ساقى تو را روز جزا پير مغان خلعت
نكو بر خلعت والاى خويش اى سرو مىبالى * مگر داده تو را شهزادهء و الا مكان خلعت
سكندر پاسبان يعنى ولى ميرزا كه از احسان * به دارا مىدهد در آستانش پاسبان خلعت
به دريا گر كنم نام خوشش « 4 » پر دُر شود دريا * به كان گر نسبت دستش كنم بخشم به كان خلعت
فزونتر از قران ثابت و سيار « 5 » بر گردون * به هركس داده آن شهزادهء صاحبقران خلعت
الا اى سرور دوران كه مىپوشند از لطفت * ز درع و جوشن اندر روز هيجا پردلان خلعت
به قد خصم تو از تيغ دوران مىبرد جوشن * براى دشمنت از تير مىدوزد كمان خلعت
هامش
( 1 ) . مج : نسيم آور بهر لاله از سبزه دگر افسر .
( 2 ) . مج : آيين ؛ ملك : آزين .
( 3 ) . مج : دوشين .
( 4 ) . مج : ويش .
( 5 ) . مج : سيّاره .