الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ
[ 17 ] گشته انتشار اخبار انكسار تقويت كفار نابكار و كاهش ظلمت ديجور ظلم و جور در روزگار آفريدگان آفريدگار به تخصيص منسوبان خاندان سرور اخيار و آل كبار ولايت مدار و فزايش طراز چاربالش سلطنت نياكان سامى مكان از اتكاء آن شرع پرور نامدار و ازدياد فروغ چراغ دولت قوى بنياد آل عثمان از انوار بىشمار آن شهريار بختيارى به پىسپرى طريق انيق رسول مختار زير اين گنبد پر نور را پر از غلغل آواى سور و سرور ساخت و زوال فتن و فتور و رفع محن و شرور صيت خوشدلى و حبور به اطراف دار الملك وجود انداخت .
چه پرتو است كه اقبال در جهان انداخت * چه غلغل است كه دولت در آسمان افكند
چه منت است كه بر گردن زمين و زمان * طلوع رايت و راى جهانستان افكند
و از ابتسام غنچهء اين نشاط و گلريزى نسيم عبهر شميم انبساط عنادل امانى و طايران هواى جنانى به افشاندن بال ابتهاج جانى و كوبيدن پاى عيش و كامستانى طرازندهء گلشن هستى و از صداى فرحفزاى
يا أَيُّهَا النَّاسُ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ
[ 18 ] به الحان دلرباى سپاسدارى و ترنمات غمزداى شكرگزارى فروزندهء گلزار حقپرستى و فضاى خاطر خطير خاقانى از شعشعهزايى مهر سپهر شادمانى ثانى فردوس جاودانى گشته طوطى مقال در تهنيت اين سعادت بىمثال و مباركباد اين دولت بىزوال شيرينى آغاز كرد .
كار عالم ز نو گرفت نوا * بر نفسها گشاده گشت هوا
از سرفتنه رفت مستيها * گشت كوته دراز دستيها
گردش اختر و خرام سپهر * هم بدين خرمى نمودى چهر
فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
[ 19 ]
شكر خدا كه رايت اسلام شد بلند * از ضرب تيغ تيز تو و بخت ارجمند
و چون از ميامن حسن نيت و محاسن صدق طويت در بسط بساط عدل و احسان بر پيشگاه آمال ودايع بدايع مبدع مبين و سد ابواب ظلم و طغيان بر چهرهء اموال كافهء مسلمين و منتسبين خاندان طه و يس و تكميل شرايط عهد و وفا با احباى ديرين و تجديد ابواب صلح و صفا با اخلاى حقيقت گزين از سجنجل خاطر عاطر خورشيد مثال غبار هرگونه ملال زدوده و ابواب دولت بر چهرهء امنيت آن شهريار سكندر حشمت به موجب شكرانهء
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ
[ 20 ] گشوده است ، به بركات اين معنى مدام رفيق توفيق يزدانى و همدوش شاهد