قطب شاهيان
نسب سلاطين قطب شاهى به تركمانان قراقويونلو مىرسد و آنان ظاهرا از تركمانان بهارلو از خاندان عليشكر مىباشند . عليشكر از سرداران جهانشاه قراقويونلو و حكمران ناحيهء همدان و نهاوند بود كه اين مناطق به نام وى در تواريخ ايران به نام قلمرو عليشكر خوانده مىشد . پس از تسلط آق قويونلويان ، جماعتى از قراقويونلويان به هند رفتند . بيرام خان ملقب به خان خانان ، سردار و جملة الملك همايون نيز از همين تيره بود .
جد اعلاى سلاطين قطب شاهى سلطانقلى نام داشت كه نخست در خدمت سلاطين بهمنى بود و سپس در هنگام سلطنت محمد سوم از ملوك بهمنى لقب قطب الملك يافت ( 897 ه . ق ) و در سال 899 به حكومت ناحيهء تلنگانه منصوب شد و پس از تجزيهء دولت بهمنى ، سلطانقلى هم ناحيهء گلكنده را مستقل ساخت و سلسلهء قطب شاهيان را بنياد نهاد ( 918 / 1512 ) . ازين خاندان هفت نفر در حدود 180 سال حكومتى بالاستقلال يافتند و آخرين ايشان به نام ابوالحسن در سال 1098 / 1687 به دست اورنگ زيب افتاد .
قطب شاهيان به مذهب تشيع اعتقاد و با دربار صفويه ارتباط نزديك داشتند ، ظاهرا يكى از آنان به نام محمدقلى قطب شاه ( 989 تا 1020 / 1581 تا 1611 ) چندان مورد توجه دربار صفوى بود كه شاه عباس « يكى از معتمدان درگاه عرش اشتباه » خود را به خواستگارى دختر وى به تلنگانه ( دكن ) فرستاده است . بناى شهر حيدرآباد ازين محمدقلى قطب شاه است . وى اين شهر را نخست به نام محبوبهء خود كه موسوم به بهاگ منى بود « بهاگنگر » نام نهاد و پايتخت قرار داد . ولى پس از چندى نام آن را به حيدرآباد تغيير داد . در حوادث سال 1076 در كتاب وقايع السنين و الا عوام تاليف خاتون آبادى آمده است :