نامهء سلطان بايزيد خان بمولانا جلال الدين دوانى
جلال الدين محمد بن اسعد دوانى از دانشمندان معروف قرن نهم است . پدر وى در قريهء دوان از قراء كازرون بقطع و فصل قضاياء شرعيه اقدام مىكرد و تحصيلات اوليهء جلال الدين محمد پيش پدرش صورت گرفته و بعد در شيراز بتكميل معلومات خود پرداخته تا اينكه در زمان سلطان محمد بن بايسنقر در شيراز بتدريس مشغول شده است .
اوج شهرت وى در زمان اوزون حسن و سلطان يعقوب است كه مدتى هم سمت وزارت يوسف بن جهانشاه را داشته و بعد در مدرسهء بيگم معروف بدار الايتام درس مىداده و قاضى القضاة فارس بوده است .
بين او و امير صدر الدين محمد يكى ديگر از علماء منافسه بوده و بنوشتههاى يكديگر اعتراضاتى مىكردند كه به صورت رسالههاى كوچك باقى مانده .
از كتب مهم او رسالهء موجز و دقيق زوراء است كه خود او آن را شرح كرده همچنين شرح هياكل كتاب معروف شيخ شهاب الدين سهروردى مقتول و رسالهء اثبات واجب كه بنام سلطان بايزيد خان ثانى تأليف شده و رسالهء اخلاق جلالى و ديگر حواشى بر كتب . بدبختانه در دورهء هرج و مرج و فترت بين زمان سلطان يعقوب و ظهور شاه اسمعيل وى دچار زحمت شد و كسانى مانند امير سلطان و امير قاسم پرناك كه از توجه سلطان عثمانى به آن دانشمند و ميزان عطاياى او اطلاع داشتند او را در فشار گذاشتند و مال سنگينى ازو گرفتند .
وفاتش در ماه رجب سال 908 روى داده و عمرش در حدود هفتاد و هشت سال بود و قبرش در قريهء دوان است .
براى شرح حالش رجوع شود به احسن التواريخ حسن روملو چاپ كلكته و حبيب السير و رجال حبيب السير .