مكتوب شاه شجاع در مرض مرگ بامير تيمور گورگانى
شاه شجاع ، پس از 27 سال سلطنت ، در پنجاه و سه سالگى ، بر اثر افراط در باده گسارى و مباشرت با زنان بيمار شد و هم بدان مرض درگذشت ( 22 شعبان 786 )
در اين هنگام اوضاع ايران سخت مغشوش بود و ظهور تيمور و خونخوارى او لرزه بر خاندانهاى سلطنتى محلى انداخته بود خاصه كه زد و خورد دائمى اين افراد با يكديگر ، بخصوص افراد خاندان آل مبارز ، جاى اميدى باقى نمىگذارد .
شاه شجاع هميشه از خدا مىخواست كه او را با تيمور در يك جا جمع نياورد . البته آرزوى او مستجاب شد . منتهى در مرض موت بعنوان پيش گيرى از حوادث ، فرزند خود ، زين العابدين را كه از مادرى علويه بود ، بوى سپرد تا مگر حكومت خاندان وى در حمايت تيمور درآيد و مبارزيان بسرنوشت آل كرت و سر بداران نيفتند . اما تقدير چيز ديگرى خواسته بود .
براى اطلاع بيشتر ازين مطلب ، رجوع شود به :
تاريخ آل مبارز حافظ ابرو ( نسخهء خطى ) و تاريخ آل مبارز محمود كتبى ( چاپ نگارنده ، كتابخانه ابن سينا 1334 ) و روضة الصفا جلد 4 و تاريخ عصر حافظ تأليف مرحوم دكتر غنى
« هُوَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ . . .
لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
« 1 »
»
. عالى حضرت گردون بسطت ، مملكت پناه معدلت آثار مكرمت شعار ، نويين بزرگ كامكار ، اعتضاد سلاطين گردون اقتدار ، شهسوار مضمار عدل و احسان ، اعدل اكاسرهء زمين و زمان ، المنظور بعناية الملك الديان ، قطب الحق و الدنيا و الدين ، امير تيمور گوركان ، خلد اللّه تعالى ملكه ، ملاذ اكاسرهء گيتى دار و ملجأ قهارمهء چرخ مقدار باد و در تعظيم اوامر
هامش
( 1 ) - قرآن سورهء قصص 71