دعاى آن حضرت عليه السّلام در روز شنبه
ستايش خدائى را كه اميد مرا بگذشت خود مقرون كرد و با در گذشت نيكو و چشم پوشى خود دامنهء اميد مرا وسيع ساخته است ، و قوه و پشت و بازو و دستم را نيرومند به خود و بزرگوارى خود ساخت ، و با اينكه دست ، از نافرمانيش برنداشتم در فرمانبرداريش كوتاهى كردم و آنچه را از اعتقاد بهراس وى بر من لازم بود و ترسى را كه ميبايست ملازم من باشد همه را پشت سر انداختم با اين حال احسانهاى پى در پى و نعمتهاى پيوستهء خود را از من باز نداشت .
منزه است آن خدائى كه هر مؤمنى به دو توكل كند ، و هر منكرى نيازمند به دو است و كسى جز بفضل و كرم او مستغنى و بىنياز نگردد و معبودى نيست جز خدائى كه هر كه از ذكر او روى بگرداند به دو رو كند ، و هر كه از گناه بزرگ خود بدرگاه او توبه كند توبهاش را به خوبى بپذيرد ، و بهر كه از رحمت وسيعش نااميد گردد و از گشايش زودرسش مأيوس شود خشم ورزد .
و خدا بزرگتر از توصيف است كه آفريدگار هر چيز و مالك و نابودكننده و هلاككننده هر چيز است ، و خدا بزرگتر از توصيف است بكمال بزرگى آنچنان كه وى شايسته و سزاوار آن است ، خدايا درود فرست بر محمد بنده و پيامبر و امانت دار و گواه تو ( بر خلق ) آن پرهيزگار پاكيزه ، و بر خاندان محمد آن پاكان و پاكيزهگان .