دعاى آن حضرت عليه السّلام در روز بيست و هفتم ماه
خدايا از تو خواهم رحمتى از نزد خودت كه بدان وسيله دلم را هدايت كنى و كارم را بدان روبراه كنى و پراكندگيم را بدان بر طرف سازى ، و دين و آئينم را بدان اصلاح فرمائى ، و در غياب بوسيلهء آن نگاهم دارى و در حضور بدان وسيله پاكم كنى ( و ممكن است معناى اين دو جملهاى باشد : و آنچه از نظرم دور و مربوط به من است برايم نگاهدارى و هر چه در پيشم هست بيفزائى يا پاكيزه كنى ) . و دارائيم را بدان زياد گردانى و بر عمرم بدان وسيله بيفزائى ، و كارم را بدان آسان گردانى ، و عيبم را بدان بپوشانى ، و تباهيهاى حالم را بدان وسيله بهبودى بخشى ، و هر چه را ناخوش دارم بوسيلهء آن بر طرف سازى ، و رويم را بدان سفيد گردانى ، و در باقيماندهء عمرم از هر بدى و شرى محافظتم كنى ، خدايا توئى نخست و چيزى پيش از تو نيست و توئى پايان كه چيزى پس از تو نيست ، و توئى ظاهر كه چيزى فوق تو نيست ، و توئى نهان كه چيزى ما وراى تو نيست ، آشكار گشتى و نهان ، نهان گشتى و آشكار ، براى آشكاران خلقت پنهانى گرفتى ، و براى مخلوقاتى از بينندگان زمين خود دقيق و لطيف گشتى ، و در عين برترى نزديك گشتى ، معبودى جز تو نيست از تو خواهم كه درود فرستى بر محمد و خاندان محمد و دين و آئين مرا كه حافظ سرنوشت من است ( و سعادتم بدان بستگى دارد ) اصلاح فرمائى ، و هم وضع دنيايم را كه زندگيم در آن سپرى گردد ، و آخرتم را كه بازگشتم در آن خواهد بود ، و ( خواستهء ديگرم آن است كه ) زندگى را براى من موجب ازدياد ( و افزايش ) هر كار خير و نيكى گردان ، و مرگ را آسودگى از هر شر و بدى گردان ،