دعاى آن حضرت عليه السّلام در روز بيست و چهارم ماه
خدايا در مورد دينم به من سلامتى بده ، و در تنم به من سلامتى ده ، و در گوشم به من سلامتى ده ، و در چشمم به من سلامتى بخش ، و آن دو را وارث من گردان ( يعنى تا پايان عمر اين دو نعمت را از من مگير ) اى آغازى كه آغازى براى خودت نيست ، و اى جاويدى كه پايانى برايت نيست ، اى زندهاى كه نخواهى مرد ، اى زندهكنندهء مردگان ، توئى مراقب اعمال هر كس ، درود فرست بر محمد و خاندانش و در بارهء من آنچه را تو شايستهء آنى انجام ده ، خدايا اى شكافندهء صبح ، و گردانندهء شب را ( وقت ) آرامش ، و خورشيد و ماه را ( وسيلهء ) حساب كردن ، قرض مرا ادا فرما ، و از فقر ( و ندارى ) در پناهم گير ، و از گوش و چشمم بهرهمندم ساز ، و در راه ( اطاعت ) خود نيرومندم ساز اى مهربانترين مهربانان ، خدايا توئى مهربانترين مهربانان ، معبودى جز تو نيست ، و نو آفرينى هستى كه پيش از تو چيزى نيست ، و جاويدى هستى كه فنا و زوال ندارى ، و زندهاى هستى كه نخواهى مرد ، و آفرينندهء هر چه ديدنى و هر چه ناديدنى است توئى ، و هر روزى در كارى هستى ، درود فرست بر محمد و خاندانش ، و جزء كارهاى تو آمرزش من و پدر و مادرم و فرزندانم و برادرانم باشد اى مهربانترين مهربانان ، خدايا توئى كه هر چيز را بدون يادگرفتن دانائى ، تو را ستايش ، خدا است ، خدا است ، خدا است پروردگار من چيزى را با او شريك نسازم ، چيزى مانندش نيست ، و او شنوا و بينا است ، ديدگان او را در نيابد و او است دقيق و كاردان ، خدايا از تو خواهم ، و تو چنانى كه هر چه را بخواهى انجام مىشود ، و بدرگاه تو رو كنم بوسيلهء پيامبرت محمد - پيامبر رحمت - كه درود خدا بر او و بر خاندان