خود را بفضل تو منسوب كنند ، و هر كدام در سايهء آرزوى عفو تو بسر برند ، و بخوارى خود را بخاطر ترس از تو كوچك و ناتوان دانند ، و بكوتاهى كردن در سپاسگزاريت اعتراف كنند ، و با اين حال نه اعراض آنان كه از اطاعت تو اعراض كرده و نه ملازمت آنان كه بر گناه ملازم گشتهاند تو را باز ندارد از اينكه نعمتهاى خود را بر ايشان فرو ريخته و كامل گردانى ، و بهرههاشان را فراخ و وافر كنى ، و بلاها را از ايشان بگردانى ، و از سرانجام ندامت زايش آنان را بيم دهى ، و بهرهء هر كه را احسان كند دو چندان كنى ، و واجب فرمودى بر نيكوكاران سپاسگزارى توفيقى را كه بر احسان بدانها دادهاى و بر گنهكار سپاسگزارى مهربانيت را بر نعمت بخشى به دو ، و به نيكو كارشان وعدهء زياده در احسان از خود دادى .
پس تو را تيز نه باد كه پاداش نيكو دهى بر چيزى كه آغازش از تو و به تو منتسب است ، و نيروى بر أداى آن نيز بتوفيق تو و احسان در آن نيز از جانب تو ، و توكل بر توفيق يافتن بدان نيز بر تو است . پس تو را ستايش ، ستايش آن كس كه ميداند ستايش براى تو است ، و آغازش از تو ، و بازگشتش بسوى تو است ، چنان ستايشى كه كوتاه نيايد از رسيدن خوشنوديت در نعمتهايش ، و تو را كمك دهندههائى است از كمك خود و مهر و رحمتى است كه مخصوص دارى آن را بهر يك از آفريدگانت كه دوستش دارى ، پس درود فرست بر محمد و خاندان محمد و ما را مخصوص دار بدان قسمت از مهر خويش و كمك دهندههاى لطف خود كه براى چشم چشمپوشيهاى تو از همه كارگرتر ، و از ضايع شدن از همه محفوظتر ، و از نظر هلاكت و نابودى از همه نجات بخشتر ، و از آفات از همه نگهدارندهتر ، و از نظر حسنات و بهرههاى نيكو از همه وافرتر ، و از جهت بركات از همه فزونتر ، و در بهره از همه بيشتر ، و در نعمتها از همه ريزانتر ، و براى عيبها از همه پوشندهتر ،
الصحيفة العلوية والتحفة المرتضوية — صفحة 245
مساهمون: سيد هاشم رسولي محلاتى
ص٢٤٥