هر آفت و بلا و گرفتارى به دو پناه جويم مرا از هر اندوه پناهم ده .
و همچنين ( پناهم ده ) از ( شر ) هر جن و انسى كه مرا از ياد روز معاد فراموشم سازد ، و دل از معاشرت او سخت گردد ، و ( نيز ) از شر گمراهى خويشتن و شيطان راندهء درگاهت .
اى فرو فرستندهء خوراك براى مردم و چهارپايان و رسانندهء دانه و بال و پر براى جوجههاى بىبال در آشيانه ، چه حكيم منزهى هستى .
اى اختيار دار هر فرمانبردار و نافرمان ، هيچ بندهاى را از تو چارهاى و خلاصى نيست چه گذشتگان و چه آنها كه هستند .
و اى بهترين كسى كه از او عوض خواهند بمحض يقين ، خوشنود است بدان چه بر آن حكم فرموده از احكام گذشتهاش ، چه حكيم مهربانى هستى .
و اى كه بر ما احاطه دارى ، و آزار را از ما دور سازى ، و اى كه كشورش پهناور و عدالتش نسبت به نيكوكار و گنهكار برابر است .
و اى بينندهء هر لحظه ( چشم بهمزدن ) و اى شنواى هر لفظ ، و اى قسمتكنندهء هر بهره با احسان نگهبانش و با عدالت برابرش .
و اى كه او شنوا است ، و آنكه عرشش و الا است ، و خلقتش تازه است ، و پناهندهاش مورد دستبرد ظالم بيدادگر نيست .
و اى كه عطا كرد و عطايش را كامل و بىمنت ساخت ، و اى كه كفايت كرد و رساند آن نعمتهائى را كه خالص و ريزان كرد - از روى نعمت بخشى بزرگش - .
و اى ملجأ هر ناتوان ، و اى پناه هر درمانده ، چه خداى بزرگ مهربانى هستى و نسبت بما رؤف و مهربانى ، و به وضع ما بينا و بزرگوارى .
اى كه با هر كس از روى حق و درستى حكم و قضاوت كرده ، هر كه را در هر جا ميراند و از مرگ و اجل حتمى خوددارى كردن سود ندهد .
الصحيفة العلوية والتحفة المرتضوية — صفحة 180
مساهمون: سيد هاشم رسولي محلاتى
ص١٨٠