او نام و كنيهء رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - را دارد . او هنگام وفات پدرش امام حسن عسكرى - عليه السّلام - پنج ساله بود . خداوند به او حكمت و فصل خطاب ( را در اين سنين ) عطا كرد و او را آيتى براى جهانيان قرار داد و به او حكمت عنايت كرد همانطور كه به يحيى ( يحياى پيامبر ) در كودكى حكمت عطا نمود و او را در خردسالى امام گردانيد همچنان كه عيسى را در گهواره پيامبر قرار داد .
او از لغزشها و خطا معصوم است و اصلاحكننده سركشان است . رفتار و روش زندگى او و پدرانش از خارق عادات است « 1 » .
( 1 )
تساوى پيامبر ( ص ) و ائمه معصومين ( ع ) با انبياى ديگر ( ع ) در معجزات و غير آن
( 2 ) از نشانههاى پيامبر ما - صلّى اللَّه عليه و آله - و جانشينانش آنچه كه برابرى با معجزات ساير پيامبران مىكرد را قبلا بيان كرديم ، بدان كه : همانا خداوند متعال همانطور كه به حضرت آدم - عليه السّلام - امر كرد كه از بهشت خارج شود و به زمين هجرت كند ، به حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله - نيز فرمان خارج شدن از مكّه به مدينه را داد .
و چنان كه حضرت آدم - عليه السّلام - را به كشته شدن فرزندش هابيل آزمايش كرد ، حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله - را نيز به كشته شدن فرزندانش امام حسن و امام حسين - عليهما السّلام - امتحان كرد و پيامبر آن را مىدانست ؛ زيرا خدا به او خبر داده بود .
و همانطور كه خداى سبحان آدم - عليه السّلام - را اكرام نمود وقتى كه امر به قرار دادن هستهء خرما در داخل زمين كرد و همان موقع قد كشيد و بالا رفت و به نخلى كه خرما بر آن بود تبديل شد ، حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله - را نيز مانند آدم گرامى داشت وقتى كه سلمان فارسى اسلام آورد كه جريان آن را قبلا ذكر
هامش
( 1 ) ارشاد مفيد : 390 . بحار : 51 / 23 ، حديث 36 .