( 1 )
معجزات اخلاقى امام زمان ( عج )
( 2 ) امّا صاحب الزمان - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف - كه او را ديدهاند و از او شنيدهاند ، وقتى كه به دنيا آمد براى عظمت خداوند به زمين افتاد و سجده كرد مانند پدرانش - عليهم السّلام - تا امير المؤمنين و همانطور كه از رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - است كه هنگام ولادت ، چنين نمود و همچنين از همهء آنان چنين حالتى هنگام ولادت ، روايت شده است .
خداى متعال را تسبيح و تهليل و تكبير و تمجيد مىگفت . و آيات و نشانههاى او از زمان كودكى تا بزرگيش بيشتر از آن است كه به شمارش درآيد ، از نظر اخلاق نكويش و علم و زهد و نورش كه در همه جا گسترده شده و يارى و دستگيرى نمودنش از افسردگان و استغاثهكنندگان به او در جاى جاى زمين چه در خشكى و چه در دريا .
او به شيخ مفيد چنين نوشت : « ما اگر چه مقيم هستيم در جاى خودمان كه دور از منازل ستمگران است ، بر طبق مصلحتى است كه خداوند براى ما و براى شيعيان مؤمن ما ، مادامى كه دولت فاسقين برقرار است مقدر فرموده پس ما مسلط هستيم و علم داريم به اخبار شما و هيچ خبرى از شما براى ما پنهان نيست . . . ما شما را بىسرپرست رها نمىكنيم . و ياد شما را فراموش نمىكنيم ( به ياد شما هستيم ) و اگر غير از اين بود ، بر شما رنج و سختى و بلا نازل مىشد و دشمنان ، شما را بيچاره مىكردند .
و اگر شيعيان ما ( كه خداوند آنان را موفق به اطاعتش نمايد ) دلهايشان با هم و يكى باشند ( در نسخهء بدل ، كلمهء « اصلاح » به جاى « اجتماع » هست كه به نظر صحيحتر مىرسد ؛ يعنى اگر قلوبشان را اصلاح مىكردند ) بركت ديدار ما بر ايشان زودتر حاصل مىشد ، پس مانعى از ديدن ما نيست مگر آن چيزى كه ما دوست نداريم و به ما مىرسد ( يعنى گناهان ) « 1 » .
هامش
( 1 ) احتجاج طبرسى : 2 / 318 - 325 . بحار : 53 / 174 ، حديث 7 و 8 .