بشخصى زخمى موضحه زد و مرد ديگرى به وى زخم داميه ( يعنى آنكه خون بيرون آيد ) زد در يك جا ، و آن مرد از اين دو زخم جان سپرد ، فرمود : ديه در عهدهء آن دو ضارب نصف نصف است .
شرح : بايد گفت آن دو در زدن زخم اراده قتل نداشتهاند ، و نيز حربه اى نبوده كه آلت قتل باشد ، و نيز هر دو خود اقرار كردهاند كه ديه بر عاقله تعلَّق نگرفته است ، و خبر دلالت دارد به اينكه در زخمهائى كه بمرگ انجامد شدّت و ضعف در آن ملحوظ نيست و اعتبار بعدد ضاربان است » .
5384 - حسن بن صالح بن حىّ گويد : از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدم آيا زخم موضحه در سر مانند موضحه در روى است ؟ فرمود : موضحه و زخمهاى سر و روى در ديه حكمش يكى است ، زيرا صورت و روى از سر محسوب مىشود ، ولى جراحات و زخمهاى پيكر مانند سر و روى نيست .
5385 - و در روايت أبان آمده است كه امام فرمود « جائفه آنست كه در درون واقع مىشود و مضروب حقّ قصاص ندارد و تنها ميتواند تاوان و ارش بگيرد ، و در منقّله كه استخوانها جابجا ميگردد نيز قصاص نيست مگر ارش و تاوان ، و همچنين در مأمومه يك سوّم ديه كامل است و قصاص ندارد و تنها ارش و تاوان است .
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 568
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٥٦٨