كه گفته است در شعر خود :
[ تطرّ فضاضا بينها كلّ قونس ] و يتبعهم منها فراش الحواجب يعنى پراكنده و متفرّق ساخت در ميان آن كاسه هاى سرها را ، و آنها را دنبال كرد پوسته و بستر ابروها . و پس از آن را « مأمومه » گويند و آن آنست كه به مخّ و مغز استخوان سر برسد و آن پرده اى است كه مغز و مخ در آنست ، و يكى از نام زخمها و جراحتها « جايفه » است ، و آن زخمى است كه در پيكر به درون رسد و در سر و روى به مخ .
باب در مورد كسى كه بكشد و فرار كند
5379 - ابو بصير ( ليث مرادى ) گويد : امام باقر عليه السّلام در مورد مرديكه عمدا ديگرى را كشته بود و سپس فرار كرده بود و دسترسى به او نيافتند تا مرد ، فرمود :
اگر مالى دارد ديهء مقتول را از مال بر ميگيرند ، و الَّا از نزديكترين نزديكانش مىستانند .
5380 - عبيد بن زراره گويد : امام صادق عليه السّلام در مورد مرديكه دستگير شد و بر او حدّهائى تعلَّق گرفته ، و بايد اجرا شود كه يكى از آنها قتل است