اين هر دو ستمكارند ، و من بر عهده آن كس كه كشته است قصاصى نمىبينم ، زيرا در حالى كه چشمان خود را از دست داده بود ( در حال كورى ) او را كشته است ، و بنا بر قاعده ديهء جنايت جانى اعمى بر عهدهء عاقلهء او است ، آنان را بدان تكليف مىكنند و در سه وعده بمدّت سه سال از ايشان ميستانند ، و چنانچه شخصى اعمى عاقله نداشت ديهء جنايتى كه مرتكب شده در مال خود اوست او را بدان واميدارند تا در ظرف سه سال بپردازد ، و نيز أعمى ديهء چشمان خود را از ورثهء ضارب مقتولش مىستاند .
شرح : « در خبر سلمه گذشت در صورت نبودن عاقله ديه با امام است » .
باب در مورد كسى كه شخصى را چنان زده است كه بولش بند نمىآيد
5314 - اسحاق بن عمّار گويد : مردى از امام صادق عليه السّلام سؤال كرد - و من حضور داشتم - از شخصى كه ديگرى را ( با حربه ) چنان زده است كه مضروب يكسره بولش ميريزد ، امام فرمود : اگر بول تا شب بند نيامد ، پس بر ضارب است كه ديهء كامل به او بپردازد ، و چنانچه تا نيم روز بند آمد دو ثلث ديه را مىدهد ، و اگر تا بالا آمدن آفتاب بول قطع شد يك سوّم ديه كامل را بايد بپردازد .
5315 - و غياث بن ابراهيم از جعفر بن محمّد از پدرش عليهما السّلام روايت