و بنده گريخته اگر دزدى كند دستش را نمىبرند ، و همچنين مرتد را اگر دزدى كند ، و لكن از بندهء فرارى ميخواهند كه بمولايش باز گردد ، و از مرتد ميخواهند كه باسلام رجوع كند ، پس هر كدام كه نپذيرفتند ابتدا دستش را مىبرند و سپس گردنش را ميزنند .
5121 - و از امام صادق عليه السّلام از قول خداوند عزّ و جلّ سؤال كردند كه فرموده : * ( إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ الله وَرَسُولَه ) * - تا آخر آيه « ( همانا كيفر آنان كه با خدا و رسول او به جنگ برخيزند و در زمين بفساد و تباهى كوشند جز اين نباشد كه آنها را بقتل رسانده يا بدار آويزند ، و يا دست و پايشان بخلاف يك ديگر ببرند ، يا آنان را تبعيد و نفى بلد كنند ) ( مائده : 33 ) آن حضرت در پاسخ اين چنين فرمود : اگر بكشد و نجنگد و مال نبرد او را بكشند ، و هر گاه بجنگد و بكشد او را بكشند و بدار آويزند ، و هر گاه بجنگد و مال بستاند و كس را نكشد ، دست راست او را قطع كنند و پاى چپش را ، و اگر بجنگد و كسى را نكشد و مالى را نبرد او را نفى بلد و تبعيد كنند .
و سزاوار است كه نوعى نفى بلد شود كه شبيه دار آويختن و كشتن باشد ، پاى او را چيز سنگينى بندند و او را به دريا اندازند .
شرح : « اين توضيح براى نفى خلاف مشهور است ، ولى مؤلف محارب را سارق
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 408
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٠٨