تخطي إلى المحتوى الرئيسي

من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 367

مساهمون:

ص٣٦٧
جارى كنند اظهار اسلام كند حكمش آنست كه آنقدر او را بزنند تا جان سپارد ، زيرا خداوند ميفرمايد : * ( فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِالله وَحْدَه وَكَفَرْنا بِما كُنَّا بِه مُشْرِكِينَ فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ الله الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبادِه وَخَسِرَ هُنالِكَ الْكافِرُونَ . ) * ( چون كيفر شديد ما را ديدند آنگاه گفتند : ما بخداي يكتا ايمان آورديم و به همه بتهائى كه انباز خدا گرفتيم كافر شديم ، أمّا ايمانشان پس از ديدن عقاب و سختى عذاب ما بر ايشان سودى نبخشيد ، سنّت و روش الهى از ازل در ميان بندگان چنين حكمفرما بوده است ، و آنجاست كه كافران زيانكار شده‌اند ) ( مؤمن : 85 ) اين آيه را امام هادى عليه السّلام در پاسخ متوكَّل گفت ، هنگامى كه كسى را براى سؤال از مسأله اى كه گذشت نزد آن حضرت فرستاده بود ، و جعفر بن رزق الله اين خبر را از او نقل كرده است . 5209 - على بن رئاب گويد : امام صادق عليه السلام در مورد بنده اى كه زن آزادى را بهمسرى گرفته ، و سپس آزاد شده و با زنى زنا كرده بود ، فرمود : رجم نمىشود مگر اينكه با زن آزادش همبسترى كرده و پس از آن آزاد شده باشد ، عرضكردم آن زن آزاد حقّ دارد آنگاه كه وى آزاد شد عقد را فسخ كند ؟ فرمود : نه ، زيرا هنگامى كه برده بوده بدان راضى شده بوده است ، و اكنون بر همان عقد نكاح اوّل باقيست .