آية اللّه آيتى بيرجندى ( وفات 1350 ه . ش )
20 در فضيلت و مدح حضرت زينب ( س )
. . . زينب كبرى مهين مشكات « 1 » نور * عالمى روشن ز نورش همچو طور « 2 »
دختر زهرا كه ماه آسمان * سجده آرد نزد او بر آستان
ملتمس از جوى فيضش مريم است * عيسى از انفاس وى فرّخ دم است
در عوالم هر چه انوار رب است * بينم از مشكات ذات زينب است
زن كه ديده صاحب حكم و قضا ؟ * جز وليّهء حق و دخت مرتضى
گرچه زن گفتن بود از ما خطا * لا فتى را زاده آمد لافتى
زينب كبرى گرش دانى تو زن * جاهلى جاهل ز دانش دم مزن
بحر را فرزند ، درّ و گوهر است * ماه اگر فرزند آرد اختر است
بچهء شير است اندر بيشه شير * بچهء شه نيز شهزاده است و مير
گر در آيينه بتابد مهر و ماه * ماه اگر خوانيش نبود اشتباه
الغرض فرزند ، مرآت اب است * دختر شير خدا هم زينب است
اوست دنياى من و عقباى من * توشهء امروز و هم فرداى من
هم حيات و هم ممات من بدوست * هم پناهم از زمانهء فتنه جوست
هامش
( 1 ) - مشكات : طاقى كه در آن چراغ و قنديل گذارند ( غياث اللغات ) چراغدان .
( 2 ) - طور : منظور كوه طور است كه حضرت موسى ( ع ) در آن به مناجات پرداخت و با خدا سخن گفت .