شها تويى كه عطاى تو شامل احوال * به شيخ و شاب و صغير و كبير و مرد و زن است
تو شبل شير خدائى و پيش هيبت تو * كجا ز پيرزنى بيش مرد شيرزن است
هميشه تا به بهاران دمن شود خرّم * هماره بادِ خزان تا مخرّب چمن است
شود محبّ تو را وجد و انبساط قرين * رسد عدوى تو را هر چه غصّه و حزن است
صغير از تو قبول چكامه مىطلبد * بدين متاع قليلش اميد آن ثمن است « * »
هامش
* مصيبتنامه ، محمد حسين صغير اصفهانى ، اصفهان ، 1366 ه . ش ، ص 119 .