زد بلبل سحرخيز فرياد شورانگيز * كاى مست خواب غفلت و اى بندهء منافق
شد وقت آن كه خوانند حمد و ثناى معبود * شد گاه آن كه نالند در پيشگاه خالق
از بوستان احمد بگذر كه بلبل آن جا * بر شاخ گل سرايد وصف جمال صادق ( ع )
نور جمال صادق چون از افق برآمد * شد صبح عالم آراش بر شام تيره فايق
از شرق و غرب بگذشت نور فضايل او * چون آفتاب علمش طالع شد از مشارق
تن پيكر فضايل ، جان گوهر معانى * دل منبع عنايات رخ مطلع شوارق
همچون صدف ز دريا دُرهاى حكمت اندوخت * چون گوهر وجودش شايسته بود و لايق
بر پايهء كمالش محكم اساس توحيد * از پرتو جمالش روشن دل خلايق
خورشيد برج ايمان ، شمشاد باغ امكان * گنجينهء كمالات ، سرچشمهء حقايق
هادى شوند يكسر گر لحظهاى بتابد * نور هدايت او بر جسمهاى عايق « 1 »
بر لوح سينهء اوست آيات حق هويدا * وه ! وه ! عجب سوادى است با اصل خود مطابق
هامش
( 1 ) - عايق : بازدارنده ، آن كس كه مردم را از امور بازدارد .