آيتى بيرجندى ( 1310 - 1365 ه . ق . / 1350 ش . )
شيخ محمّد حسين آيتى بيرجندى ملقّب به ضياء الدّين در بيرجند به تحصيلات مقدّماتى پرداخت و از محضر پدر دانشمندش شيخ محمّد باقر گازارى كسب كمال كرد . سپس براى تكميل تحصيلات عاليه عازم نجف اشرف شد و به درجهء اجتهاد نايل آمد .
مرحوم آيتى افزون بر مراتب علمى ، طبعى لطيف داشت و اشعارى مىسرود . از جمله آثار وى ، بهارستان ، مثنوى مقامات الابرار ، درّ غلطان و فرائد العقول است .
مرآت حق و مظهر داور ، على على ( ع )
شاه جهان امير مظفّر على على * كوه شكوه و شاه فلك فر ، على على
شاهى كه جلوهء رخ او تافت از ازل * آفاق را نموده منوّر ، على على
قائم بدوست عالم و او روح عالم است * آرى عرض به جوهر و جوهر ، على على
در ذات او صفات خدايى است جلوهگر * مرآت حق و مظهر داور ، على على
حرز ولايتش كه امان از مخاوف است * جبريل كرده نقش به شهپر على على
بگشاى چشم خويش بر اين نيلگون رواق * به نوشته بر كتيبهاش از زر على على
شاهى كه هفت كشور از او يافتى نظام * ديوان عدل و صاحب دفتر على على
در آسمان مجد و كرامت در اين جهان * مهر سپهر و كوكب ازهر على على
در كشور وجود به دقّت چو بنگرى * بينى كه هست صاحب كشور على على
وصف رخ على چه توانم كه حسن دوست * در آن رخ نكوست مصوّر على على
آرى به ياد ابروى مردانهء على است * هر كس كشيده باده ز ساغر على على
بر بوستان گذر كن و بنگر كه عندليب * گويد به روى سرو و صنوبر على على