مظفّر عليشاه ( - 1206 ه . ق . )
ميرزا محمّد تقى فرزند ميرزا محمّد كاظم ملقّب به مظفّر عليشاه از معاريف عرفاى قرن گذشته است . اجداد وى در كرمان همه به طبابت اشتغال داشتند . وى در علوم عقلى ، از طبيعى و رياضى و در علوم عقلى ، از اصول و فروع تبحّر كافى داشت و همه روزه جمعى از طلّاب علوم در مجلس گرم وى گرد مىآمدند . به او حكيم ايمانى و مولوى كرمانى لقب دادهاند . در اين باره مؤلّف بستان السياحه مىنويسد : « وى افضل فضلاى زمان و اعلم علماى دوران بود . در مراتب علوم نقليه و فنون عقليه كمتر كسى به آن جناب برابرى مىنمود و در معارف عرفان و لطايف ايقان آن جناب را عديل و نظير نبود . وى در ماه رمضان در كرمان شهيد شد .
از تأليفات او كتابهاى زير معروف هستند :
تفسير منظوم سورهء مباركهء سبع المثانى به نام بحر الاسرار ؛ تفسير منثور همان سوره به نام مجمع البحار ؛ رسالهء كبريت احمر مشتمل بر اوراد و اذكار و اسرار طريقت نعمت اللهيه ؛ كتاب خلاصة العلوم ؛ ديوان مشتاقيه . « 1 »
مظفّر عليشاه اعتقاد عجيبى به مولا امام على ( ع ) داشت . در سراسر آثارش به ويژه كتاب كبريت احمر و بحر الاسرار نمونههاى بسيارى از مناقب على بن ابى طالب ( ع ) را آورده است .
حجّت عرفان
مرتضى را زان امير المؤمنين * خواند آن شاهنشه با داد و دين
هامش
( 1 ) . كبريت احمر و بحر الاسرار ، صص ج - ز .