[ 10 ] ملا محمد فضولى بغدادى فرزند سليمان اصلا آذربايجانى است ؛ امّا به سبب اقامت در بغداد به « بغدادى » شهرت يافت . وى از اكابر شعرا و عرفاى قرن دهم هجرى است كه اشعارى مؤثّر به فارسى و تركى و عربى دارد و از وابستگان دربار سلطان سليمان قانونى دهمين سلطان عثمانى است .
از آثار اوست : انيس القلب ( فارسى ) ، ديوان اشعار به تركى و فارسى ، ساقى نامه و ليلى و مجنون ( تركى ) .
فضولى در 970 ه در بغداد به مرض طاعون درگذشت .
در مدح حضرت رضا عليه السلام « 1 »
زهى دمادم به بوى زلفت مذاق من خوش دماغ من تر * مرا زمانى مباد بيرون خيالت از دل هوايت از سر
زلال وصلت شراب كوثر حريم كويت فضاى جنّت * بلاى هجرت عذاب دوزخ شب فراقت صباح محشر
تويى بتانرا شكسته رونق گل از تو برده هزار خجلت * گلى تو اما گل سخنگو بتى تو اما بت سمنبر 9550945 خ 0 1 خ
به دور حسنت شده فسانه به بت پرستى هزار مؤمن * به تيغ عشقت بريده الفت به طاعت بت هزار كافر
من از تو بى خود تو فارغ از من ز هجر مردم چه چاره سازم * نه با من الفت ترا مناسب نه بى تو طاقت ، مرا ميسّر
هامش
( 1 ) ديوان فضولى ، تصحيح حسيبه مازى اوغلى ، 1962 م .