[ مقدمهء مؤلف ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
محامد ارباب فهم و ادراك ، سزاوار مبدع الافلاك كه از اوج سماك تا مركز خاك ، چهارده طبقه خلق بديع در ولاى چهارده معصوم پاك آفريده و بر صفحه اين دوازده برج سپهر مقرنس ، به مهر دوازده امام مقدّس رقم هستى كشيده بر قامت فلك اطلس خلعت نيلوفرى از خزانهء « عطاى » « 1 » پنج آل عبا دوخته و چراغ عالم افروز ماه و خور را از نور دو سيّد و سرور و دو بهتر و مهتر برافروخته . رباعى :
اى دل به حديث اهل معنى بگرو * جز راه ولاى احمد و آل مرو
عالم شده از براى ايشان موجود * لولاك لما خلقت الأفلاك شنو
و صلوات ناميات بر سيّد كائنات محمد مصطفى كه نور ظلمتسوز او چراغ عالم وجود وجود قدسى نمود او اصل هستى هر موجود است ؛ و بر آل بزرگوار و عترت نامدارش خصوصا امام ماجد ساجد على مرتضى كه صاحب منقبت أنا و علىّ من نور واحد « 2 » است ؛ و بر فاطمة زهرا كه بضاعت « فاطمة بضعة منّى ، من اذاها فقد اذانى » در
هامش
( 1 ) . از « م » .
( 2 ) . بحار الانوار ، ج 15 ص 11 .