فصل : استحباب ذكر در هر مجلس
سزاوار نيست كه هيچ يك از مجالس انسان ، از « ذكر » خالى باشد و بدون آن از جايش برخيزد .
« ابو بصير » از حضرت صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
648 - « ما اجتمع قوم في مجلس لم يذكروا اللَّه و لم يذكرونا الّا كان ذلك المجلس حسرة عليهم يوم القيامة ، ثمّ قال : قال ابو جعفر - عليه السّلام - : انّ ذكرنا من ذكر اللَّه ، و ذكر عدوّنا من ذكر الشّيطان »
. يعنى : « هيچ قومى در مجلسى گردهم جمع نشدند كه نه خدا ياد شود و نه ما ( اهل بيت ) مگر اينكه روز قيامت ، آن مجلس ، موجب حسرتشان مىگردد . آنگاه گفت : امام باقر - عليه السّلام - فرمود : ذكر ما ، ذكر خداست و ذكر دشمنان ما ذكر شيطان است » .
و از آن حضرت است كه :
649 - « من اراد ان يكتال بالمكيال الاوفى فليقل اذا اراد القيام من مجلسه :
سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
»
. يعنى : « هر كس كه مىخواهد پيمانهء اعمالش پر باشد ، هنگام برخاستن از جايش بگويد : منزه است خداى عزيز از اينكه به وصف در آيد . و سلام بر فرستادگانش . و حمد و ستايش مخصوص خداوند رب العالمين است » .