« حفص بن بخترى » روايت كرده است كه گفت : شنيدم حضرت صادق - عليه السّلام - مىفرمايد :
601 - « حدّثنى ابى عن آبائه عليهم السّلام انّ امير المؤمنين - عليه السّلام - قال لكميل بن زياد النّخعيّ : تبذّل و لا تشهر ، و وار شخصك و لا تذكّر ، و تعلّم و اعمل ، و اسكت تسلم ، تسرّ الابرار ، و تغيظ الفجّار ، و لا عليك اذا عرّفك اللَّه دينه ان لا تعرف النّاس و لا يعرفونك »
. يعنى : « پدرم از پدرانش از امير المؤمنين - عليه السّلام - نقل كرده است كه به كميل به زياد نخعى فرمود : بخشش كن ولى مشهور نشو . خود را پنهان نما و در خاطرهها نينداز . علم بياموز و عمل كن . ساكت باش تا سالم بمانى . نيكان را مسرور و تبهكاران را به خشم آور . اگر خداوند دينش را به تو بشناساند ديگر چه باك كه نه تو مردم را بشناسى و نه مردم تو را بشناسند » .
توجه
اگر عمل را مخفيانه انجام دادهاى و فهميدى كه خالصا للَّه انجام گرفته ، مبادا بعدا آن را فاش سازى و با خود بگويى : « عملم از روى اخلاص بود و در ديوان حسنات نوشته شد » .
آنگاه آن را علنى نمايى و همت و تلاشت بر كتمان آن كم گردد ، بلكه محققا بدان كه آشكار كردن عمل بعد از انجامش مانند آشكار نمودن از ابتداى كار مىباشد ، پس بايد از ضايع ساختن آنچه در راهش ، خود را به رنج انداختهاى ، جدّا پرهيز كنى كه مبادا آن را از ديوان اعمال مخفى به ديوان اعمال آشكار ، منتقل سازى كه در اين صورت حتى اگر اخلاصت هم باقى و برقرار باشد ( ضرر كردهاى چون ) شصت و نه قسمت آن را از بين بردهاى ، زيرا از معصومين - عليهم السّلام - روايت شده است كه فرمودهاند :
602 - « انّ فضل عمل السّرّ على الجهر سبعون ضعفا »
. يعنى : « برترى عمل مخفيانه بر عمل آشكار ، هفتاد برابر است » .