بر آوردن حاجات مؤمن
« ابان بن تغلب » از امام صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
511 - « ايّما مؤمن سأل اخاه المؤمن حاجة و هو يقدر على قضائها فردّه عنها سلّط اللَّه عليه شجاعا في قبره ينهش من اصابعه »
. يعنى : « هر گاه مؤمنى از برادر مؤمنش چيزى بخواهد و او ردّش نمايد در حالى كه قدرت بر انجام آن را داشته ، خداوند متعال در قبرش مارى را بر او مسلط مىكند تا انگشتانش را بگزد » .
از « اسماعيل بن عمار » روايت شده است كه گويد به حضرت صادق - عليه السّلام - عرض كردم : آيا مؤمن ، رحمت است ؟ فرمود :
512 - « نعم و ايّما مؤمن اتاه اخوه في حاجته فانّما ذلك رحمة ساقها اللَّه اليه و سبّبها له ، فان قضاها كان قد قبل الرّحمة بقبولها ، و ان ردّه و هو يقدر على قضائها فانّما ردّ على نفسه الرّحمة الّتى ساقها اللَّه اليه و سبّبها له و ادّخرت الرّحمة للمردود عن حاجته »
. يعنى : « بله ، رجوع مؤمن به برادر مؤمنش براى رفع نياز ، خود رحمتى است كه خداوند متعال براى او فرستاد و آن رحمت را سبب و وسيلهء تقرّبش قرار داده است كه اگر آن نياز را بر آورده سازد ، رحمت را پذيرفته و اگر ردّ كند در حالى كه قدرت انجامش را دارد ، رحمت و وسيلهء الهى را باز گردانده است ، در اين صورت اين رحمت براى آن فردى كه حاجتش پذيرفته نشده ، ذخيره مىگردد » .