« صاحبه بدرك من النّار فيقول : يا ربّ ، انّ فلانا كان يأمرنى بمعصيتك ، و يثبطنى عن طاعتك ، و يزهّدنى فيما عندك ، و لا يحذّرنى لقاءك فاجمع بينى و بينه في هذا الدّرك ، فيجمع اللَّه بينهما »
. يعنى : « دو مؤمنى كه در راه خدا با يك ديگر برادر شدند ، همين كه يكىشان در بهشت درجهاى از ديگرى بالاتر مىرود ، مىگويد : پروردگارا ! او برادر و دوست من بود ، مرا به طاعت تو فرمان مىداد ، مرا از معصيت تو باز مىداشت و نسبت به پاداشهايت ، ترغيب و تشويقم مىنمود - اين سخنان را آن كه بالاتر قرار گرفته مىگويد - ( پروردگارا ! ) او را نيز در همين درجه در كنار من قرار بده . خداوند متعال تقاضايش را پذيرفته هر دو را در يك جا قرار مىدهد .
اما دو منافق همين كه يكى در درجهء پايينترى از جهنّم قرار مىگيرد ، مىگويد : پروردگارا ! فلانى مرا فرمان به معصيتت مىداد و از اطاعت تو بازم مىداشت ، نسبت به اجرهايت ، مرا بىميل مىكرد و هرگز مرا از ديد تو نمىهراساند ، ( حال كه چنين است ) پس من و او را در اين درجهء پايين ، يك جا قرار بده . خداوند متعال اين دو را نيز در يك محل قرار مىدهد » .
آنگاه حضرت ، اين آيهء كريمه را تلاوت فرمود كه :
-
الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ
« 1 » .
يعنى : « روز قيامت دوستان با يك ديگر دشمنند مگر متّقين » .
هامش
( 1 ) سورهء زخرف ، آيهء 67 .