« جابر » از امام باقر - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
491 - « هو المؤمن يدعو لاخيه به ظهر الغيب فيقول له الملك : و لك مثل ما سألت ، و قد اعطيت لحبّك ايّاه »
. منظور آيه ، مؤمنى است كه براى برادرش در غياب او دعا مىكند ، در اينجا فرشتهء الهى به او خطاب مىكند : به خاطر محبتت نسبت به او همانند آنچه برايش خواستى ، به تو هم عطا گرديده است .
حكايت كردهاند كه فرد صالحى در مسجد بعد از نماز براى برادرانش دعا مىكرد ، از آنجا كه خارج شد ، ديد پدرش از دنيا رفته ، وقتى از تجهيزش فارغ گرديد ، شروع كرد اموال و ميراث باقى مانده از پدرش را براى همان برادرانى كه در حقشان دعا كرده بود ، تقسيم كردن ، به او گفتند : اين چه كارى است ؟ گفت : من در خانهء خدا براى آنان بهشت ( جاودانى ) طلب نمودم ، اما نسبت به مالى كه از بين رفتنى است ، بخل بورزم .
اى برادر ! فكر كن در سخن امام جعفر بن محمد صادق - عليهما السّلام - كه فرمود :
492 - « اذا تصافح المؤمنان قسّم بينهما مائة رحمة تسع و تسعون منها لاشدّهما حبّا لصاحبه »
. يعنى : « وقتى دو مؤمن با يك ديگر دست مىدهند ، صد رحمت بينشان تقسيم مىگردد كه نود و نه تاى آن براى كسى است كه رفيقش را بيشتر دوست داشته باشد » .
ببين خداوند سبحان چقدر به مؤمن عنايت داشته ، به خاطر محبت بنده نسبت به برادران ايمانى او را دوست دارد ، اما مبادا دعايت در حق آنان به خاطر تجارت و معامله باشد تا به آن پاداشهايى كه وعده داده شده برسى ولى در قلبت نسبت به او رحم و عطوفتى نباشد و استجابت دعا در حق او را دوست نداشته باشى كه مىترسم اگر چنين كنى خداوند متعال آن اجرها را به تو ندهد
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 306
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٠٦