يعنى : « خداوند سبحان حضرت موسى - عليه السّلام - را به سوى فرعون فرستاد تا تهديدش كند و به او بگويد : سرعت من به رحمت و مغفرت بيشتر است تا به خشم و عقوبت » .
در روايت ديگر آمده است :
373 - « انّه استغاث بموسى حين ادركه الغرق و لم يستغث باللَّه فاوحى اليه :
يا موسى ، لم تغث فرعون لانّك لم تخلقه و لو استغاث بى لاغثته »
. يعنى : « فرعون هنگام غرق شدن ، به جاى كمك خواستن از خداوند متعال ، از حضرت موسى - عليه السّلام - كمك خواست ، خداوند متعال به او وحى كرد كه :
اى موسى ! او را يارى ننمودى ، چون تو او را خلق نكردهاى اما اگر از من يارى مىطلبيد ، كمكش مىكردم » .
« محمد بن خالد » در كتابش از رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - روايت كرده است كه فرمود :
374 - « وقتى حضرت يونس - عليه السّلام - به دريايى رسيد كه « قارون » در آن بود ، قارون به فرشتهاى كه مأمور او بود گفت : اين صدا و ترس و وحشت چيست كه مىشنوم ؟
فرشته گفت : اين يونس است كه خداوند او را در شكم ماهى زندانى كرده و در درياهاى هفتگانه او را گردانده تا به اين دريا رسيده است ، اين صدا و وحشت به خاطر وجود اوست .
قارون گفت : آيا اجازه مىدهى با او سخن بگويم ؟
فرشته گفت : اجازه دادم .
آنگاه قارون به حضرت يونس - عليه السّلام - گفت : چرا به سوى پروردگارت توبه نمىكنى ؟
يونس در جواب گفت : چرا تو به سوى پروردگارت توبه نكردى ؟
قارون گفت : من به سوى موسى - عليه السّلام - توبه كردم ولى از من
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 246
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٢٤٦