« حفص بن غياث » از امام صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
342 - « اذا اراد احدكم ان لا يسأل ربّه شيئا الّا اعطاه فلييأس من النّاس كلّهم و لا يكون له رجاء الّا من عند اللَّه ، فاذا علم اللَّه ذلك من قلبه لم يسأله شيئا الّا اعطاه »
. يعنى : « اگر كسى خواست طورى باشد كه هر گاه از خدا چيزى درخواست نمود به او بدهد ، بايد از همهء مردم قطع اميد كند و تنها اميدش به درگاه او باشد ، وقتى خداوند اين حالت را در قلب كسى يافت ، هر گاه چيزى بخواهد به او عطا مىكند » .
از جمله موعظههاى خداوند متعال به حضرت عيسى - عليه السّلام - اين است كه فرمود :
343 - « يا عيسى ، ادعنى دعاء الحزين الغريق الّذى ليس له مغيث ، يا عيسى ، سلنى و لا تسأل غيرى فيحسن منك الدّعاء و منّى الاجابة ، و لا تدعنى الّا متضرّعا الىّ و همّكف همّا وحدا فانّك متى تدعنى كذلك اجبك » .
يعنى : « اى عيسى ! مرا بخوان مانند انسان محزون در حال غرق شدن كه هيچ دادرسى برايش نيست . اى عيسى ! از من بخواه و از غير من نخواه تا از تو دعاى نيك بر آيد و از من اجابت ، دعا مكن مگر با حالت تضرع و تمام همتت را صرف اين امر بنما كه هر گاه اين گونه مرا خواندى تو را اجابت خواهم نمود » .
تنبيه
سزاوار است بندهء مؤمن در تمام حوايج - چه بزرگ و چه كوچك - به پروردگارش مراجعه كند و از درخواست چيزهاى كوچك ، خجالت نكشد ، چون چنين حالتى نشانهء غايت توكل بر اوست .