همچنان كه يك شناگر در آب حتما تر مىشود ، صاحب دنيا نيز بر قلبش آثار چرك و قساوت را مشاهده خواهد كرد .
سوّم
- شيرينى عبادت و دعا از قلبش بيرون مىرود كه در كلام حضرت عيسى - عليه السّلام - بدان اشاره شد « 1 » .
چهارم
- انسان غنى به هنگام جدا شدن از دنيا ، حسرت مىخورد ، اما فقير بر عكس خوشحال است .
از امام صادق - عليه السّلام - روايت شده است كه فرمود :
283 - « من كثر اشتباكه بالدّنيا كان اشدّ حسرة عند فراقها »
. يعنى : « هر كس بيشتر به دنيا مشغول شود ، حسرتش به هنگام مرگ بيشتر است » .
پنجم
- فقرا زودتر از ديگران به بهشت مىروند در حالى كه اغنيا هنوز در صحنه قيامت براى حسابرسى ماندهاند » .
امير المؤمنين - عليه افضل صلوات المصلّين - مىفرمايد :
284 - « تخفّفوا تلحقوا انّما ينتظر باوّلكم آخركم »
. يعنى : « سبكبار شويد تا به قافله ملحق گرديد كه پيشينيان در انتظار بازماندگانند » .
نقل است كه جناب سلمان فارسى ( ره ) هنگام مرگ ، حسرت مىخورد ، به او گفتند : اى ابا عبد اللَّه ! بر چه چيزى تأسف مىخورى ؟
گفت : من بر دنيا تأسف نمىخورم ، تأسف من براى اين است كه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - بما عهد كرد و فرمود :
285 - « لتكن بلغة احدكم كزاد الرّاكب
» . يعنى : « زندگى قانع شما به اندازهء بار يك حيوان باشد » .
من مىترسم كه از اين فرمان حضرت تجاوز كرده باشم در حالى كه اين
هامش
( 1 ) ر . ك : حديث 267 .