در وحى قديم آمده است كه :
226 - « يا ابن آدم ، خلقتك
مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ
فلم أعى بخلقك او يعيينى رغيف اسوقه اليك في حينه »
. يعنى : « اى آدمى زاده ! من ابتدا كه تو را از خاك و سپس از نطفه آفريدم ، برايم دشوار و سخت نبود ، اما قرص نانى كه بخواهم به تو برسانم ، براى من دشوار و گران تمام مىشود ؟ » .
و نيز براى حضرت عيسى - عليه السّلام - اين گونه وحى فرستاد :
227 - « انزلنى من نفسك كهمّك ، و اجعل ذكرى لمعادك ، و تقرّب الىّ بالنّوافل و توكّل علىّ اكفك و لا تولّ غيرى فاخذ لك . يا عيسى اصبر على البلاء ، و ارض بالقضاء ، و كن لمسرّتى فيك ، فانّ مسرّتى ان اطاع فلا اعصى . يا عيسى احى ذكرى بلسانك ، و ليكن ودّى في قلبك »
. يعنى : « توجه من به تو به اندازهء همت تو است . براى روز بازگشت به ياد من باش . به وسيلهء نوافل و مستحبات ، به من نزديك بشو . بر من توكل كن تا تو را كفايت كنم ( و اموراتت را بر عهده بگيرم ) ، مبادا بر غير من تكيه كنى كه مؤاخذه خواهى شد . اى عيسى ! در بلا ، صبور و در قضاى الهى ، راضى باش . به دنبال جلب شادى من باش كه شادى من در اطاعت است و ترك معصيت . اى عيسى ذكر و ياد مرا با زبانت احيا كن و محبت مرا در قلبت نگاهدار » .
حضرت صادق - عليه السّلام - فرمود :
228 - « من اهتمّ لرزقه كتب عليه خطيئته »
. يعنى : « كسى كه غصهء روزى را بخورد ، برايش گناه نوشته مىشود » .
در روايت آمده است كه :
229 - حضرت دانيال - عليه السّلام - در زمان پادشاه مستكبرى ، زندگى مىكرد كه وى را دستگير كرده در چاهى قرار داد . به همراه او درندگان را نيز به چاه انداخت ، اما آن حيوانات به وى نزديك نمىشدند و جراحتى بر او وارد نمىكردند .
در اين زمان ، خداوند متعال بر پيامبرى وحى فرستاد كه براى دانيال غذايى ببرد .
پرسيد : پروردگارا ! مگر دانيال كجاست ؟ فرمود : از محل خارج شو ، كفتارى به استقبال تو مىآيد ، به دنبالش برو ، تو را به او خواهد رساند .