با او است ، و هر گاه گناهى از او سرزند و يا از فرمان خدا سرپيچى كند آن روح از وى دورى مىگزيند ، پس اين روح هميشه با مؤمن هست و چون احسان و نيكى كند از شادى باهتزاز آيد و مسرور شود ، و هر گاه آن مؤمن گناه كند در زمين فرو رود يعنى از وى دور گردد . ( حديث بقيّه دارد ، و مورد حاجت ذكر شد ) . و در ص 536 راجع به روح الايمان شرحى ديگر دادهايم .
( 1 ) 9 - زرارة بن أعين گويد : شنيدم امام باقر عليه السّلام ميفرمود : هيچ خيرى در ولد الزّنا نخواهد بود نه در خودش ، و نه در پوستش ، و نه در مويش ، نه در گوشتش و نه در خونش ، و نه در هيچ چيز او - يعنى در ولد الزّنا .
( بيان اين خبر پس از خبر بعد بيايد إن شاء اللَّه ) .
( 2 ) 10 - ابو خديجه گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : اگر كسى از كسانى كه از راه زنا به دنيا آمدهاند نجات يابد هر آينه سايح بنى اسرائيل نجات پيدا ميكرد ، پرسيدند سايح بنى اسرائيل كدامست ؟ فرمود : در بنى اسرائيل عابدى بود او را گفتند ولد الزّنا هيچ گاه پاك نشود و عملى از او پذيرفته نگردد ، فرمود : عابد از جاى خويش بيرون شد و ميان كوه و دشت ميگشت و ميگفت گناه من چيست ؟ ! شرح : ظاهر اين حديث آنست كه عابد بنى اسرائيل خود را ولد الزّنا ميدانسته و چون دانست كه عبادت او مورد قبول پروردگار نخواهد بود سر ببيابان نهاده و
ثواب الأعمال وعقاب الأعمال ( فارسى ) — صفحة 602
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٦٠٢