حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه پدرم گفت : اى جعفر از مال من وقفى بكن براى ندبه كنندگان كه ده سال در منى در موسم حجّ بر من ندبه و گريه كنند ، و رسم ماتم را تجديد نمايند و بر مظلوميّت من زارى كنند . « 1 »
[ تاريخ وفات آن حضرت ]
مؤلّف گويد كه : در تاريخ وفات آن حضرت اختلاف است و مختار احقر آن است كه در روز دوشنبه هفتم ذى حجهء سنهء صد و چهاردهم « 2 » به سنّ پنجاه و هفت در مدينهء مشرّفه واقع شد ، و اين در ايّام خلافت هشام بن عبد الملك بود و گفته شده كه آن حضرت را ابراهيم بن وليد بن عبد الملك بن مروان به زهر شهيد كرده « 3 » و شايد به امر هشام « 4 » بوده . و قبر مقدّس آن حضرت به اتّفاق در بقيع واقع شده است در پهلوى پدر و عمّ بزرگوار خود حضرت امام حسن عليه السّلام .
و كلينى به سند معتبر روايت كرده است كه چون حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام به دار بقاء رحلت نمود حضرت صادق عليه السّلام مىفرمود كه : هر شب چراغ مىافروختند در حجرهاى كه آن حضرت در آن حجره وفات يافته بود . « 5 »
هامش
( 1 ) الكافى ، ج 5 ، ص 117 ؛ بحار الأنوار ، ج 46 ، ص 220 .
( 2 ) نك : الارشاد مفيد ، ج 2 ، ص 158 ؛ اعلام الورى ، ص 264 .
( 3 ) مناقب ابن شهر آشوب ، ج 4 ، ص 228 ؛ الفصول المهمه ، ص 218 و نك : اخبار الدول ، ج 1 ، ص 233 .
( 4 ) بحار الأنوار ، ج 46 ، ص 217 .
( 5 ) الكافى ، ج 3 ، ص 472 ؛ جلاء العيون ، ص 851 - 865 .