فصل هشتم : در بيان احوال اولاد امجاد آن حضرت است
در قرب الاسناد از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده است كه از براى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم از خديجه متولّد شدند : طاهر و قاسم و فاطمه و امّ كلثوم و رقيّه و زينب . « 1 » و تزويج نمود فاطمه را به حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و زينب را به ابى العاص « 2 » بن ربيع كه از
هامش
( 1 ) مورخ محقق مرحوم موسوى مقرّم مىنويسد : تاريخنويسان اتفاق دارند - جز عدهاى كم - كه فرزندان ياد شده همه از حضرت خديجهاند ، از جمله كسانى كه متعرض اين موضوع شدهاند از مورخان اهل سنت اينانند .
ابن جرير در تاريخ خود ، ج 2 ، ص 197 و ج 3 ، ص 175 ؛ ابن اثير در كتاب الكامل ، ج 2 ، ص 14 ؛ ابو الفداء در المختصر ، ج 1 ، ص 153 ؛ ابن كثير در البداية ، ج 2 ، ص 294 ؛ ابن قتيبة در المعارف ، ص 61 ؛ ابو الحسن در كتاب تاريخ الخمسين ، ج 1 ، ص 308 ؛ مسعودى در مروج الذهب ، ج 1 ، ص 406 - 407 ؛ سبط ابن جوزى در تذكرة الخواص ، ص 172 ؛ محب الدين طبرى در ذخائر العقبى ، ص 151 ؛ حاكم نيشابورى در مستدرك ، ج 3 ، ص 166 ؛ بشراوى در الاتحاف نجف الاشرف ، ص 46 ؛ ابن عربى اندلسى در احكام القرآن ، ج 2 ، ص 207 ؛ ابن عبد البر در الاستيعاب و ابن حجر در الاصابه در شرح زندگانى دختران رسول خدا و پس از آن نام جمعى از علماى شيعه را مىبرد .
( 2 ) تزويج زينب به ابى العاص ، پيش از بعثت و حرام شدن دختر به كافران بود ، و از زينب ، امامه دختر ابى العاص به وجود آمد ، و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بعد از فاطمه عليها السّلام به مقتضاى وصيّت آن مخدره او را تزويج فرمود . و نقل شده كه ابو العاص در جنگ بدر اسير شد و زينب قلّادهاى كه حضرت خديجه به او داده بود ، به نزد حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرستاد براى فداى شوهر خود . چون حضرت نظرش بر قلّاده افتاد ، خديجه را ياد نمود و رقّت كرد و از صحابه طلب نمود كه فداى او را ببخشند و ابو العاص را بىفدا رها كنند . صحابه چنين كردند . حضرت از ابى العاص شرط گرفت كه چون به مكّه برگردد ، زينب را به خدمت آن حضرت فرستند . او به شرط خود وفا نمود زينب را فرستاد بعد از آن خود به مدينه آمد و مسلمان شد . [ تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 43 - 44 ؛ مجمع البيان ، ج 2 ، ص 559 ] و زينب در مدينه سال هفتم [ مناقب ابن شهر آشوب ، ج 1 ، ص 209 ] و به قولى در سال هشتم هجرت [ تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 144 ؛ البداية و النهاية ، ج 5 ، ص 268 ] به رحمت ايزدى و اصل شد . مؤلف رحمه اللّه .