فصل در امامت امام حسن بن على عليهما السّلام و معجزهء وى به ايجاز و اختصار به اقصى غايت
دليل اوّل : ثابت شد كه [ خالى بودن ] زمانه از امام معصوم ، با جواز خطا بر مكلّفان ، جايز نيست . و بعد از وفات على عليه السّلام كس نيافتيم كه وى را نص و عصمت باشد الّا حسن عليه السّلام را و هم به نصّ تقديم وى بر برادر حسين عليه السّلام .
دليل دوم : اتّفاق است شيعه را كه على عليه السّلام وى را به نصّ صريح خليفه و قائم مقام خويش گردانيد به نقل متواتر .
دليل سوم : اتّفاق است كه على عليه السّلام وصيّت به وى كرد . و در انبيا و ائمّه دلالت امامت ، وصيّت باشد ، خاصّه ميان شيعه ، خاصّه به نزديك آل محمّد كه وصيّت علم شد در ميان ايشان دلالت خلافت و امامت را .
سليم بن قيس هلالى گويد كه : على عليه السلام علما و رؤسا و اكابر شيعه را به حاضر گردانيد و وصيّت از هر نوعى و كتاب و سلاح به وى سپرد و گفت : پيغمبر ( ص ) عند وفات به من سپرد . من به تو مىسپارم . تو بايد كه چون اجل نزديك رسد ، به برادر خويش حسين عليه السّلام سپارى .
و حسين عليه السّلام را فرمود كه : رسول تو را امر كرد كه به پسر خويش