فصل
دلالت امامت وى اجماع شيعه است و اخبار متواتر با شرايط تواتر ايشان و نصّ رسول عليه السّلام و على و حسن و حسين و علىّ و محمّد بر امامت وى . و نيز از ادلّهء نظرى كه آن عصمت است با بقاى تكليف . در دور وى معصوم جز وى نبود . و متأخّران زيديّه اگر چه عصمت تقدير كردند ، ليكن عصمت با نصّ بايد . ايشان نصّ اثبات نكردند . و اگر نصّ نباشد ، معجزه . و كيسانيّه نصّ و عصمت اثبات كردند ، ليكن موت آن جماعت كه ايشان دعوى امامت و بقاى حيات ايشان كردند ، باطل شد به موت ايشان و موت ايشان متواتر شد ؛ چون محمّد حنفيّه و امثال وى . و محمّد حنفيّه به مدينه متوفّى شد در محرّم از سنهء احدى و ثمانين من الهجرة و كان ابن خمس و ستّين سنة . و كان بين قتل الحسين و موته عشرين سنة . و مولده فى سنة ستّة عشر من الهجرة .
و عبد اللّه بن عطا از ابو جعفر الباقر عليه السّلام روايت كند كه امام گفت : انا دفنت عمّى محمّد بن الحنفيّه و نفضت يدى من تراب قبره . « 1 »
هامش
( 1 ) - الفصول المختاره / 242 .