فصل فى اولاده
وى را ده فرزند بودند : اسماعيل و عبد اللّه و امّ فروه ، مادر ايشان فاطمه بنت الحسين بن علىّ بن الحسين بن علىّ بن ابى طالب عليهم السّلام ؛ و فاطمه و محمّد و موسى و اسحاق ، از امّ ولد اسم وى حميدهء بربريّه ؛ و عبّاس و على و اسماء از مادران پراكنده .
امّا اسماعيل ، اكبر اخوان بود و صادق عليه السّلام وى را سخت دوست داشتى و با وى احسان بسيار كردى . و جمعى از شيعه طن بردند كه وى قائم است بعد از وى براى احترام و اعزاز پدر وى را و براى كبر سنّ وى .
و اسماعيل در حال حيات پدر متوفّى شد به موضع عريض و شيعه وى را از آنجا بر دوش گرفتند و به مدينه بردند . و امام به كرّات و مرّات بفرمود كه ردا و كفن از روى وى باز مىكردند و مردم مىديدند و وى عليه السّلام مىديد . و غرض آن بود كه آنان كه به امامت وى طن بردند ، يقين بدانند كه وى متوفّى شد . و در بقيع دفن كردند . آنان كه خواص و اقارب امام بودند ، يقين دانستند مرگ وى . و امّا اباعد و عامّه گفتند وى حىّ و باقى است . و بعد از مرگ صادق عليه السّلام جمعى به امامت موسى بگفتند و جمعى به امامت اسماعيل . و اين گروه گفتند در حيات خويش - يعنى اسماعيل - امام